سلام

 شادى مؤمن در چهره او و اندوهش در دل است

به طور عملي چطور ممکنه؟

1.حزن مومن باحزن افرادعادي فرق داردچون مومن  راستين ازدوستان خداست وخداوندميفرمايددوستانش

نه خوف دارندونه حزن.خصوصاکه ايمان آرامش مي آورد.

2.مومن هميشه محزون است به علت دوري ازمحبوب امااين اندوه رادرظاهرنشان نميدهدچون باورداردچهره غمگين تاثيرمنفي دراطرافيان خواهدگذاشت ونتيجه اين تاثيرياس وبي حوصلگي است که نيروي عظيم مفيدي رابه تاراج مي برد.

3.مومن درميان دوستان شادوبانشاط است وچنان اميدبه رحمت خداداردکه همراهانش رااميدوارميکندحتي اگر

درمعرض امتحانها وابتلاهاي الهي قرارگيردمشتاقانه درصراط مستقيم پيش مي رود.واين شوق نتيجه باورو

ايمان قلبي است واگربگوييم اين خودنيروي محرکه جامعه است سخن کذب نگفته ايم.

4.خشيت مومن وتقواي اودل مهجورمانده ازاصلش رابه اندوه مبتلا ميکندولي اميدبه رحمت خدابرشوق او

مي افزايد.درخلوت وتنهايي درمحضرحبيب چنان ميگريدکه :رنگ رخساره ازحال نهانش خبرمي دهدودرجمع

سايرين ....اندرونش چودوهل ازدردمي نالدوازبرق لبش ميخندد.....دردخوشي است اين دردکه مبتلايانش درپي درمان نمي روند.                   

 اميدوارم همه دوستان باتوکل واعتمادقلبي به خداي خوب ومهربان هميشه مطمئن اميدوارشادوبانشاط باشند.